نحوه انجام تحقیقات بانک ها تحقیقات کلاهبرداری معاملات

نوشته شده توسط سری Srinivasan

فهرست مطالب

فرایندی که بانک ها با استفاده از ادعاهای کلاهبرداری ، هم برای دارندگان کارت و هم برای بازرگانان ، می توانند دچار مشکل و ناامید کننده شوند. برای دارندگان کارتی که قربانی کلاهبرداری در کارت اعتباری شده اند ، به نظر می رسد که این بانک برای همیشه در حال بستن تحقیقات است ، حتی اگر کلاهبرداری کاملاً آشکار باشد. برای بازرگانان ، تعداد ادعاهای کلاهبرداری بسیار مشکوک که منجر به بازپرداخت می شود ، می تواند باعث تعجب آنها شود که آیا این بانک واقعاً ادعاهای کلاهبرداری را بررسی می کند.

برخی از قوانین اساسی برای تحقیق در مورد کلاهبرداری توسط شبکه های اصلی کارت ایجاد شده است ، اما بانک های انفرادی در هنگام انجام روند کار ، راه های زیادی دارند. خوشبختانه ، بانکها انگیزه های خود را برای مبارزه با کلاهبرداری دارند و روشهای استانداردی برای نحوه انجام این تحقیقات وجود دارد. وقتی بانک ها ادعای کلاهبرداری در کارت اعتباری دریافت می کنند ، در واقع برای تحقیق در مورد آنها چه کاری انجام می دهند؟

یک مشکل این است که بانک ها ، مشتریان و بازرگانان همیشه هنگام صحبت از کلاهبرداری به همان زبان صحبت نمی کنند. برای مشتریان ، کلاهبرداری می تواند یک اصطلاح جالب باشد که به طیف گسترده ای از شکایات یا موضوعاتی که ممکن است با معاملات داشته باشد اشاره دارد ، که بسیاری از آنها ممکن است تحت تعریف قانونی کلاهبرداری قرار نگیرد. در قلمرو بازرگانان بازرگانان ، ما در مورد "کلاهبرداری واقعی" و "کلاهبرداری دوستانه" صحبت می کنیم ، دو چیز بسیار متفاوت که به همان اندازه که نام آنها ممکن است با هم ارتباط نداشته باشد ، صحبت می کنیم.

عدم استفاده از انواع بسیاری از کلاهبرداری ها می تواند پیچیده باشد ، به خصوص هنگامی که بازرگانان در تلاش هستند تا داده های بازپرداخت خود را برای اهداف تحلیلی حس کنند. این می تواند مفید باشد که بدانیم ادعاهای کلاهبرداری در پایان بانک ، چه نوع جدول زمانی انتظار می رود و چه اقداماتی را انجام می دهند.

انواع مختلف کلاهبرداری چیست؟

• کلاهبرداری واقعی زمانی است که یک کلاهبردار اعتبار پرداخت یک دارنده کارت را سرقت می کند و از آنها برای خرید استفاده می کند.
• کلاهبرداری دوستانه ، همچنین به عنوان کلاهبرداری در مورد کلاهبرداری یا کلاهبرداری در مورد کارت اعتباری شناخته می شود ، زمانی است که یک دارنده کارت معامله را مورد اختلاف قرار می دهد و براساس ادعاهای دروغین ، بازپرداخت دریافت می کند.

اختلاف نظر در شرایطی است که یک دارنده کارت از بانک خود درخواست بازپرداخت یک معامله را می کند و ادعا می کند که آنها یا مجاز به معامله نیستند یا آنچه را که پرداخت کرده اند دریافت نکرده اند. بیشتر اختلافات مشروع در موارد کلاهبرداری واقعی رخ می دهد.

اگر مشتری آنچه را که پرداخت کرده بود دریافت نکرد ، آنها قبل از مشاجره در این اتهام موظفند با بازرگان تماس بگیرند ، که این امر معمولاً منجر به بازپرداخت بازپرداخت یا راه حل دیگری خواهد شد. در موارد نادر ، بازرگان ممکن است از بازپرداخت خریدی که نامشخص یا ناقص بود ، امتناع ورزد ، در این صورت مشتری می تواند اختلاف نظر داشته باشد.

در موارد کلاهبرداری واقعی ، هم دارنده کارت و هم بازرگان را می توان قربانی دانست. دارنده کارت کسی بود که اطلاعات وی به سرقت رفته و به طور غیرقانونی استفاده می شد ، در حالی که بازرگان کسی خواهد بود که هزینه آن را داشته باشد. با این حال ، در موارد کلاهبرداری دوستانه ، مشتری در واقع در حال جعل بازرگان است.

این نوع کلاهبرداری ها را می توان بیشتر به دسته هایی مانند کلاهبرداری کارت اعتباری ، کلاهبرداری در مورد حساب و غیره تقسیم کرد ، اما در حال حاضر ، بیایید روی تصویر بزرگ تمرکز کنیم.

چه اتفاقی می افتد که یک بانک ادعای کلاهبرداری می کند؟

اولین کاری که این بانک انجام خواهد داد این است که سعی در اثبات این امر داشته باشد که کلاهبرداری در واقع رخ داده است. آنها از دارنده کارت می خواهند تا جزئیات بیشتری در مورد معامله و نحوه دانستن این کلاهبرداری ارائه دهد.

برای دارندگان کارت که توسط کلاهبرداران قربانی شده اند ، این می تواند مانند یک سؤال بزرگ باشد. اغلب اوقات وقتی که یک دارنده کارت برای اولین بار متوجه کلاهبرداری در حساب خود می شود ، آنها می فهمند که مدتی ادامه دارد.

خریدهای آزمایشی کوچک و به راحتی نادیده گرفته شده ، اغلب قبل از اینکه کلاهبردار برای پرداخت بزرگ باشد ، جمع می شود.

تحقیق و مستند سازی کلیه این معاملات برای برآورده کردن بانک می تواند کار زیادی باشد ، اما ارزش آن را دارد - مسئولیت منصفانه قانون صدور صورتحساب اعتبار ، مسئولیت کارتان برای کلاهبرداری کارت اعتباری را با 50 دلار. تا زمانی که ادعای کلاهبرداری اثبات شود ، دارنده کارت مسئولیت بیش از این مبلغ را بر عهده نخواهد گرفت. بسیاری از بانک ها حتی سیاست هایی را نشان می دهند که مشتری در هنگام وقوع کلاهبرداری به هیچ وجه مسئولیت پذیر نخواهد بود.

کلاهبرداری کارت بدهی توسط قانون انتقال صندوق الکترونیکی اداره می شود ، که به دارندگان کارت نیاز دارد تا ظرف 60 روز از معامله ، بانک ها را در مورد هزینه های کلاهبرداری مطلع کنند - هر یک بعداً و بانک موظف به پاسخگویی نیست. علاوه بر این ، مسئولیت دارنده کارت برای کلاهبرداری فقط در صورت اطلاع بانک در طی دو روز از معامله ، فقط به 50 دلار محدود می شود. با این حال ، اکثر بانک ها 120 روز به مشتریان خود می دهند تا یک اتهام کلاهبرداری را مورد اختلاف قرار دهند و سیاست های مسئولیت سخاوتمندانه تری نسبت به آنچه لازم دارند ، دارند.

پس از اطلاع رسانی ، این بانک 10 روز کاری برای تحقیق در مورد ادعا و دستیابی به تصمیم دارد. اگر متوجه شوند که کلاهبرداری در واقع رخ داده است ، آنها موظف به بازپرداخت دارنده کارت هستند.

اگر بانک برای تحقیق به زمان بیشتری نیاز داشته باشد ، می تواند تا 45 روز طول بکشد ، اما حداقل باید تا مهلت 10 روزه وجوه را به طور موقت به حساب دارنده کارت بازگردانند. بسیاری از بانک ها با اعطای اعتبار موقت به محض تشکیل اختلاف ، این روند را ساده تر می کنند.

بانک ها چگونه کلاهبرداری را بررسی می کنند؟

محققان بانکی معمولاً با داده های معامله شروع می شوند و به دنبال شاخص های احتمالی کلاهبرداری هستند. تمبرهای زمانی ، داده های مکان ، آدرس های IP و سایر عناصر می توانند برای اثبات اینکه آیا دارنده کارت در معامله دخیل بوده یا خیر ، استفاده شود.

هنگامی که دارنده کارت ادعا می کند که بازرگان به نوعی آنها را جعل کرده است ، بانک ممکن است اطلاعات بیشتری را درخواست کند. بازرگانان همیشه باید در جستجوی این سوالات باشند. هرگونه سؤال که به اندازه کافی قابل پرداخت باشد ، از بازپرداخت جلوگیری می شود.

در حالت ایده آل ، محققان بانکی باید هنگام وقوع ، کلاهبرداری دوستانه را کشف کنند ، زیرا آنها برای شناسایی سناریوهای مشترک مانند پایان دوره آزمایشی رایگان ، خریدهای درون برنامه ای که توسط یک کودک بدون نظارت و غیره انجام می شود ، آموزش داده می شوند. همانطور که بازرگانان می دانند ، این همیشه اتفاق نمی افتد. اتهامات مربوط به کلاهبرداری دوستانه یک مشکل بزرگ برای بازرگانان است ، که باید خودشان را برای ارائه شواهدی ارائه دهند که این ادعاها را رد کند.

اگر اطمینان داشته باشند که کلاهبرداری رخ داده است و احساس می کنند پرونده به اندازه کافی قابل ملاحظه برای ضمانت آن است ، بانک ممکن است به سازمان های اجرای قانون مانند FBI اطلاع دهد. البته ، تصمیم در مورد اینکه آیا تحقیق یا عدم تحقیق در مورد سازمان اجرای قانون درگیر است یا خیر.

قربانیان کلاهبرداری چگونه پول خود را پس می گیرند؟

در طی فرآیند شارژ عادی ، هنگامی که یک معامله کلاهبرداری شد ، بانک صادر کننده بلافاصله اعتبار موقت را برای حساب مشتری صادر می کند.

هنگامی که یک بازرگان با یک شارژ تقلب دوستانه برخورد می کند ، اوضاع کمی پیچیده تر است. اثبات این نوع کلاهبرداری سخت تر است و بانک ها در صورت شک و تردید با مشتری کنار می آیند. حتی در سناریوی بهترین حالت ، بازپرداخت بودجه از دست رفته در تقلب دوستانه مدتی طول می کشد.

اگر بازرگان بتواند به بانک صادر کننده ثابت کند که معامله قانونی است و ادعاهای دارنده کارت نادرست است ، می توانند پول خود را پس بگیرند. با این حال ، این روند به طور کلی حداقل 30 روز و اغلب طولانی تر طول خواهد کشید.

تصمیم در مورد ادعاهای مربوط به اعتقاد بر بانک صادر کننده. برای پیروزی در این اختلاف ، بازرگان باید شواهدی ارائه دهد که بانک به اندازه کافی قانع کننده برای معکوس کردن بازپرداخت است. در حالی که تصمیم بانک می تواند از طریق داوری تجدید نظر شود ، هزینه های درگیر به طور معمول صدها دلار است ، به این معنی که به ندرت انتخاب صحیح برای اکثر بازرگانان است.

چرا بازرگانان هزینه های کلاهبرداری را تحمل می کنند؟

قوانین فرآیند شارژ با ترکیبی از قوانین مختلف فدرال و دستورالعمل های شبکه کارت ایجاد شده در طول دهه ها تعریف می شود - آنها واقعاً به یک کل منسجم و از نظر داخلی که با هر ذینفع به طور مساوی رفتار می کند ، اضافه نمی کنند.

با وجود بازرگانان که مسئولیت نهایی هزینه های مربوط به هزینه های شارژ را دارند ، بانک ها واقعاً انگیزه ای برای تحقیق در مورد کلاهبرداری در عمق زیاد ندارند و یا در برابر ادعاهای مشتریان خود خیلی سخت عقب می روند. این ممکن است عادلانه نباشد ، اما نشان می دهد که برای بازرگانان چقدر مهم است که در هنگام تقلب و بازپرداخت ، مسئولیت دفاع خود را بر عهده بگیرند.

Fighting Chargebacks یک نبرد در دو جبهه است. بازرگانان نه تنها باید از خود و مشتریان خود در برابر کلاهبرداری واقعی دفاع کنند ، بلکه باید پس از تشکیل پرونده با مشارکت در فرایند نمایندگی و تهیه شواهدی که نشان می دهد که آنها اشتباه می کنند ، با اتهامات تقلب دوستانه مبارزه کنند. ادعاهای مشتری آنها با ارزش چهره.