قوانین ضد انحصار

کنگره اولین قانون ضد انحصاری ، قانون شرمن را در سال 1890 به عنوان "منشور جامع آزادی اقتصادی با هدف حفظ رقابت آزاد و بی نظیر به عنوان قاعده تجارت" تصویب کرد. در سال 1914 ، کنگره دو قانون ضد انحصار اضافی را تصویب کرد: قانون کمیسیون تجارت فدرال ، که FTC را ایجاد کرد ، و قانون Clayton. با برخی اصلاحات ، این سه قانون اصلی ضد انحصار فدرال امروزه هنوز در حال اجرا هستند.

قوانین ضد انحصار ادغام و شیوه های تجاری غیرقانونی را به طور کلی انجام می دهد ، و دادگاه ها را برای تصمیم گیری در مورد کدام یک بر اساس واقعیت های هر پرونده غیرقانونی می کند. دادگاه ها قوانین ضد انحصاری را برای تغییر بازارها ، از زمان اسب و اشکال تا عصر دیجیتال فعلی اعمال کرده اند. با این حال ، بیش از 100 سال ، قوانین ضد انحصاری همان هدف اساسی را داشته اند: برای محافظت از روند رقابت به نفع مصرف کنندگان ، اطمینان حاصل کنید که انگیزه های محکمی برای مشاغل کارآمد ، پایین نگه داشتن قیمت ها و حفظ کیفیت وجود دارد.

در اینجا مروری بر سه قانون اصلی ضد انحصار فدرال ارائه شده است.

قانون شرمن از "هر قرارداد ، ترکیب یا توطئه در محدودیت تجارت" و هرگونه "انحصار ، تلاش برای انحصار یا توطئه یا ترکیبی برای انحصار" خارج می شود. مدتها پیش ، دیوان عالی کشور تصمیم گرفت كه قانون شرمن هر محدودیت تجارت را ممنوع نمی كند ، فقط مواردی كه غیر منطقی هستند. به عنوان مثال ، به تعبیری ، توافق بین دو فرد برای تشکیل مشارکت ، تجارت را مهار می کند ، اما ممکن است این کار را غیر منطقی انجام ندهد ، و بنابراین ممکن است طبق قوانین ضد انحصاری قانونی باشد. از طرف دیگر ، برخی از اعمال برای رقابت چنان مضر تلقی می شوند که تقریباً همیشه غیرقانونی هستند. این موارد شامل ترتیبات ساده در بین افراد یا مشاغل رقیب برای تعیین قیمت ، تقسیم بازارها یا پیشنهادات دکل است. این اعمال نقض "خود" از قانون شرمن است. به عبارت دیگر ، هیچ دفاع یا توجیهی مجاز نیست.

مجازات های نقض قانون شرمن می تواند شدید باشد. اگرچه بیشتر اقدامات اجرایی مدنی است ، اما قانون شرمن نیز یک قانون کیفری است و افراد و مشاغل که آن را نقض می کنند ممکن است توسط وزارت دادگستری تحت پیگرد قانونی قرار گیرد. دادرسی های کیفری به طور معمول محدود به تخلفات عمدی و واضح مانند زمانی است که رقبا قیمت ها یا پیشنهادات دکل را تعیین می کنند. قانون شرمن مجازاتهای کیفری حداکثر 100 میلیون دلار برای یک شرکت و 1 میلیون دلار برای یک فرد به همراه 10 سال زندان مجازات می کند. طبق قانون فدرال ، حداکثر جریمه ممکن است به دو برابر مبلغ توطئه گران از اقدامات غیرقانونی یا دو برابر پول از دست رفته قربانیان این جرم افزایش یابد ، اگر هر یک از این مبلغ بیش از 100 میلیون دلار باشد.

قانون کمیسیون تجارت فدرال "روشهای ناعادلانه رقابت" و "اقدامات یا شیوه های ناعادلانه یا فریبنده" را ممنوع می کند. دیوان عالی کشور گفته است كه همه تخلفات قانون شرمن نیز قانون FTC را نقض می كند. بنابراین ، اگرچه FTC از نظر فنی قانون شرمن را اجرا نمی کند ، اما می تواند موارد تحت عمل FTC را در برابر همان نوع فعالیت هایی که قانون شرمن را نقض می کند ، به همراه آورد. قانون FTC همچنین به شیوه های دیگری نیز می رسد که به رقابت آسیب می رساند ، اما ممکن است به طور مرتب در دسته های رفتاری که به طور رسمی توسط قانون شرمن ممنوع است ، نباشد. فقط FTC مواردی را طبق قانون FTC به ارمغان می آورد.

قانون Clayton به شیوه های خاصی می پردازد که قانون شرمن به وضوح ممنوع نیست ، مانند ادغام و هم در هم آمیختگی (یعنی همان شخصی که برای شرکتهای رقیب تصمیم می گیرد). بخش 7 قانون Clayton ادغام و تملک را ممنوع می کند که در آن اثر "ممکن است به طور قابل ملاحظه ای برای کاهش رقابت باشد ، یا تمایل به ایجاد انحصار" داشته باشد. همانطور که توسط قانون رابینسون-پاتمن در سال 1936 اصلاح شده است ، قانون کلیتون همچنین قیمت ها ، خدمات و کمک های تبعیض آمیز را در معاملات بین بازرگانان ممنوع می کند. قانون کلیتون در سال 1976 دوباره توسط قانون بهبود ضد انحصار هارت-اسكات-رودینو اصلاح شد تا شركت هایی را كه در حال برنامه ریزی ادغام یا ادغام بزرگی هستند ، برای اطلاع دولت از برنامه های خود از قبل نیاز داشته باشند. قانون Clayton همچنین به احزاب خصوصی اجازه می دهد تا در صورت آسیب رساندن به آنها که به نقض قانون شرمن یا کلیتون آسیب می رساند ، از خسارت های سه گانه شکایت کنند.

علاوه بر این اساسنامه های فدرال ، بیشتر ایالت ها قوانین ضد انحصاری دارند که توسط وکلای عمومی یا شاکیان خصوصی اجرا می شود. بسیاری از این اساسنامه براساس قوانین ضد انحصار فدرال است.