مدیریت آکنه

آکنه ولگاریس تأثیر قابل توجهی در کیفیت زندگی بیمار دارد و هم بر عزت نفس و هم بر رشد روانی اجتماعی تأثیر می گذارد. 1 بیمار و پزشکان با بسیاری از درمان های بدون نسخه و نسخه آکنه روبرو هستند و انتخاب مؤثرترین روش درمانی می تواند گیج کننده باشد.

در این مقاله ، ما یک رویکرد عملی برای مدیریت آکنه را بیان می کنیم. ما بر ارزیابی آکنه ، استفاده از درمان های موضعی و نقش درمان سیستمیک در درمان آکنه تمرکز می کنیم.

آکنه یک اختلال التهابی واحدهای خلط است و در بزرگسالی شیوع دارد. ضایعات مشخصه ، کمدنهای باز (سیاه) و بسته (سفید) ، پاپول های التهابی ، کاسه ها ، گره ها و کیست ها هستند که ممکن است منجر به تغییر زخم و رنگدانه شود (شکل 1 تا 4). 4)پاتوژنز آکنه چند عاملی است و شامل کراتینیزاسیون فولیکولی غیر طبیعی ، افزایش تولید Sebum ثانویه به هیپراندروژنیسم ، تکثیر پروپیونیاکتریوم آکنه ها و التهاب است. 2 ، 3

آکنه درجه اول (خفیف) که نشان دهنده کمدون هایی با پاپول های التهابی و گلدان است.

آکنه های درجه چهارم (شدید) که نشان می دهد بسیاری از گره ها و قلاب های بزرگ ملتهب و همچنین زخم.

آکنه درجه دوم (متوسط) که نشان دهنده پاپول ها و پاستول ها است.

آکنه های درجه III (نسبتاً شدید) که نشان می دهد تعداد زیادی گره و قلاب های دردناک بزرگ و همچنین برخی از گره های ملتهب.

ضایعات در درجه اول روی صورت ، گردن ، پشت و قفسه سینه رخ می دهد. 4 هنگام ارزیابی شدت آکنه ، باید توزیع (پشت ، قفسه سینه ، بازوهای فوقانی) ، نوع و تعداد ضایعات (کمدی ، پاپول ، پاستول ، گره) و حضور یا عدم وجود زخم را در نظر گرفت (جدول 1). 2 ، 3

میز 1:

درجه بندی شدت آکنه 2 ، 3

انواع مختلفی از آکنه وجود دارد ، از جمله آکنه کنگگلوباتا ، آکنه فولمینه ها ، آکنه مکانیک ، آکنه ابهام ، کلراسن ، آکنه ناشی از دارو (به عنوان مثال ، از استروئیدهای آنابولیک ، کورتیکواستروئیدها ، ایزونیازید ، لیتیوم ، فنیتوئین) ، نوناناتال و آکنه های آکنه ای. این تغییرات از نظر بالینی و بافت شناسی مشابهی با آکنه ولگاریس برخوردار است ، اما با استفاده از محیط بالینی ، شدت و علائم مرتبط با آنها قابل تشخیص است. تشخیص دیفرانسیل متداول آکنه شامل فولیکولیت ، کراتوز pilaris ، درماتیت پریورال ، درماتیت سبورئیک و روزاسه است.

آیا علت اساسی وجود دارد؟

تشخیص آکنه ولگاریس در درجه اول بالینی است. 4 تاریخ و معاینه جسمی می تواند به تعیین اینکه آیا علت اصلی آکنه وجود دارد ، مانند داروهای تشدید کننده یا ناهنجاری غدد درون ریز که باعث هیپراندروژنیسم (به عنوان مثال ، سندرم تخمدان پلی کیستیک) شده است ، کمک کند. سایر تظاهرات پوستی بیش از حد آندروژن شامل سبوره ، هیرسوتیسم و آلوپسی آندروژنتیک است. آزمایش غدد درون ریز به طور معمول برای خانمهایی که دارای چرخه قاعدگی منظم هستند سفارش نمی شود. 2 ، 3 زن مسن ، به ویژه کسانی که دارای آکنه جدید و سایر علائم آندروژن هستند (به عنوان مثال ، هیرسوتیسم ، آلوپسی آندروژنی ، بی نظمی قاعدگی ، ناباروری) ، باید برای بیش از حد آندروژن با اندازه گیری تستوسترون سرم کل و آزاد ، دی هیدروپیاپیاندروسترون ، آزمایش شود. و سطح هورمون لوتئین کننده و تحریک کننده فولیکول. 5 سونوگرافی لگن ممکن است وجود تخمدان های پلی کیستیک را نشان دهد. 5 در كودكان قبل از كار مبتلا به آكنه ، علائم هیپراندروژنیسم شامل رشد شتاب زودرس ، موهای زراعی یا زیر بغل ، بوی بدن ، بلوغ تناسلی و سن استخوان پیشرفته است.

درمان برای آکنه ولگاریس باید با هدف کاهش شدت و عود ضایعات پوستی و همچنین بهبود ظاهر انجام شود. این رویکرد به شدت آکنه ، ترجیحات درمانی و سن بیمار و پایبندی و پاسخ به درمان قبلی بستگی دارد (جدول 2). 3 ، 6 درمان مختلف آکنه مراحل مختلفی را در پاتوژنز آکنه ، از مقابله با آندروژن ها و کاهش تولید سبوم تا جلوگیری از انسداد فولیکول ، کاهش تکثیر P. acnes و کاهش التهاب ، هدف قرار می دهد.

جدول 2:

رویکرد به درمان برای آکنه ولگاریس 3 ، 6

بنزویل پراکسید سدیمین گلبنشی چهار تایی گلبنشی سه گانه سه گانه

توجه: در زنان مبتلا به آکنه ، ضد بارداری خوراکی یا مسدود کننده های گیرنده آندروژن (به عنوان مثال ، اسپیرونولاکتون) علاوه بر گزینه های درمانی فوق ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.

بسیاری از مطالعات تحقیقاتی در مورد روشهای درمانی آکنه ، آزمایشات کوچکی است که داروی فعال را با دارونما یا مطالعات بزرگتر با مقایسه فرمولاسیون های مختلف همان دارو مقایسه می کند.

درمان های موضعی چقدر خوب کار می کنند؟

موضعی درمانی استاندارد مراقبت از آکنه های خفیف تا متوسط است. 3 رتینوئیدها و ضد میکروبی مانند بنزوئیل پراکسید و آنتی بیوتیک ها پایه اصلی آکنه موضعی هستند. چنین درمانهایی در سایت های کاربردی فعال هستند و می توانند از ضایعات جدید جلوگیری کنند. 4 عارضه اصلی تحریک موضعی است. ژل ها ، وعده ها (لنت های خیس شده با دارو) ، شستشو و محلول ها تمایل به خشک شدن دارند و برای پوست روغنی مفید هستند. لوسیون ها ، کرم ها و پمادها برای پوست خشک و به راحتی تحریک شده مفید هستند. بیشتر آماده سازی های موضعی حداقل شش تا هشت هفته قبل از بهبودی نیاز دارند. آنها ممکن است سالها در صورت لزوم مورد استفاده قرار گیرند. 6

شبکیه

هدف اصلی درمان آکنه میکروکومدون است. درمان رتینوئید موضعی بر روی کراتینوسیت های فولیکولی برای جلوگیری از ذرت بیش از حد و انسداد فولیکول عمل می کند. 4 همچنین ممکن است باعث کاهش سیتوکین های پیش التهابی شود. چنین درمانی تعداد کمدون ها و ضایعات التهابی را 40 ٪ به 70 ٪ کاهش می دهد. 2 شایع ترین عارضه جانبی تحریک با اریتما و مقیاس گذاری است. در ابتدا باید به بیماران دستور داده شود که مقادیر بسیار کمی را اعمال کنند. پاسخ بهینه پس از 12 هفته رخ می دهد. 7 درمان مداوم نگهداری می تواند از شعله ور جلوگیری کند. 3

بیشترین رتینوئیدهای موضعی موجود Tretinoin ، Adapalene و Tazarotene است. متاآنالیز از پنج کارآزمایی تصادفی کور به طور تصادفی چند مرکزی که شامل 900 بیمار است ، نشان داد که ژل 0. 1 ٪ آداپالن به اندازه مؤثر است ، اما تحریک کننده تر از ، ژل Tretinoin 0. 025 ٪ است. 8 غلظت مختلف رتینوئیدها بر تحمل تأثیر می گذارد. یکی از روشهای متداول استفاده از کمترین غلظت و افزایش همانطور که تحمل می شود ، شروع می شود.

ضد میکروبی

ضد میکروبی موضعی ، از جمله بنزوئیل پراکسید و آنتی بیوتیک ها ، در درمان بیماری التهابی مؤثر هستند. 3 ، 4 بنزوئیل پراکسید یک ماده باکتری کش است که از مقاومت P. acnes در برابر آنتی بیوتیک درمانی 9 جلوگیری می کند و دارای خاصیت کمدولیتیک و ضد التهابی متوسط است. در آماده سازی های موضعی مختلف ، از قدرت از 2. 5 ٪ تا 10. 0 ٪ در دسترس است. در ابتدا می توان از هرگونه استحکام استفاده کرد ، اگرچه ممکن است با غلظت کمتری محتاطانه تر باشد. آماده سازی های قوی تر تحریک کننده تر و لزوماً مؤثرتر نیستند. 10 بنزوئیل پراکسید با آزاد کردن اکسیژن در فولیکول ، P. acnes را می کشد. این می تواند سریع عمل کند ، با پاسخ به اوایل پنج روز. 4 اشکال اصلی این است که یک عامل سفید کننده قوی است. باید 2 بیمار هشدار داد که پارچه هایی که با بنزوئیل پراکسید از جمله حوله ، ورق و لباس ، ممکن است سفید شوند.

اریترومایسین موضعی و کلیندامایسین به طور کلی تحمل خوبی دارند و نشان داده شده است که ضایعات التهابی را 46 ٪ به 70 ٪ در چندین کارآزمایی کنترل شده تصادفی کاهش می دهد. 2 مونوتراپی با آنتی بیوتیک های موضعی نباید به طور معمول استفاده شود. 6 برخی استدلال می کنند که این مقاومت مهم نیست زیرا آنتی بیوتیک ها (به عنوان مثال ، کلیندامایسین ، تتراسایکلین ها ، اریترومایسین) همچنین دارای اثرات ضد التهابی و ضد میکروبی ذاتی هستند. 11 با این حال ، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس و استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به آنتی بیوتیک نیز ممکن است با تک درمانی ایجاد شود. هنگامی که یک آنتی بیوتیک موضعی با بنزوئیل پراکسید ترکیب شود ، می توان از مقاومت جلوگیری کرد. 12

درمان ترکیبی

درمان ترکیبی ، به عنوان مثال با رتینوئیدها و آنتی بیوتیک ها ، از هر عامل مورد استفاده به تنهایی مؤثرتر است. 13 با این حال ، عوامل باید در زمان های جداگانه اعمال شوند ، مگر اینکه شناخته شوند که سازگار هستند. 3 بنزوئیل پراکسید ممکن است در صورت استفاده همزمان ، یک رتینوئید مانند Tretinoin را اکسیده شود. 14 یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی 12 هفته ای که شامل 249 بیمار مبتلا به آکنه خفیف تا متوسط بود ، با ژل آداپالن 0. 1 ٪ و کلیندامایسین 1. 0 ٪ نشان داد که با کلیندامایسین 1. 0 ٪ به تنهایی از آن برتر است. 15 اگر ضایعات التهابی وجود داشته باشد ، آنتی بیوتیک های موضعی حاوی بنزوئیل پراکسید باید با یک رتینوئید موضعی ترکیب شوند (به عنوان مثال ، آنتی بیوتیک موضعی با بنزوئیل پراکسید در صبح و رتینوئید در شب). بررسی سه مطالعه بالینی با 1259 بیمار نشان داد که ترکیبی از کلیندامایسین 1 ٪ و بنزوئیل پراکسید 5 ٪ مؤثرتر از هر دارویی است که به تنهایی در کاهش ضایعات و سرکوب P. acnes استفاده می شود. 16

درمان بدون نسخه

قبل از دیدن پزشک ، بیماران اغلب برای آکنه های خود از روشهای درمانی بدون نسخه استفاده می کنند. چنین درمانهایی ممکن است در دسترس تر ، زیبایی از نظر زیبایی ، ارزان تر و تحریک کننده تر از روشهای درمانی باشد. با این حال ، شواهد کافی برای ارزیابی و مقایسه اثربخشی فرمولاسیون های بدون نسخه وجود ندارد. 2

محبوب ترین محصولات بدون نسخه ، مانند Proactiv ، حاوی بنزوئیل پراکسید اما در غلظت های پایین تر از اکثر محصولات با نسخه است. Proactiv ، سیستم پاکسازی محصولات که در آن بنزوئیل پراکسید 2. 5 ٪ ماده فعال است ، ادعا می شود با تهیه یک محصول زیبا و زیبا که باعث تحریک می شود ، انطباق را افزایش می دهد. سازندگان Proactiv همچنین فرمول ملایم را به بازار عرضه می کنند ، که جایگزین بنزوئیل پراکسید با اسید سالیسیلیک برای مبتلایان به آلرژی یا عدم تحمل می شود. مطالعات کمی در مورد ارزیابی اثربخشی سیستم Proactiv وجود دارد. در یک مطالعه برچسب باز از 23 بیمار مبتلا به آکنه خفیف تا متوسط ، ضایعات التهابی در بیماران با استفاده از ترکیبی از بوتنیفین (یک آلیلامین) و بنزوئیل پراکسید در مقایسه با 34 ٪ در کسانی که از Proactiv استفاده می کنند ، 39 ٪ کاهش یافته است. 18

شستشوی 2 ٪ اسید سالیسیلیک نسبتاً مؤثر است اما از یک رتینوئید موضعی در آکنه درمانی قدرتمندتر است. اگرچه سالهاست که از آن استفاده می شود ، آزمایشات به خوبی طراحی شده از ایمنی و اثربخشی آن وجود ندارد. شواهد مربوط به استفاده از روی موضعی روی ، resorcinol ، گوگرد و کلرید آلومینیوم نیز محدود یا منفی است.

هیچ مدرک روشنی مبنی بر اینکه آکنه ولگاریس مربوط به بهداشت ضعیف است یا اینکه شستشوی مکرر صورت آکنه را کاهش می دهد ، وجود ندارد. باید به بیماران دستور داده شود که صورت خود را به آرامی با آب گرم و صابون خفیف در روز بشویید. شستشوی خشن به دلیل پارگی فولیکول می تواند باعث ایجاد ضایعات جدید شود. تنها صابون های ضد باکتریایی که ممکن است مؤثر باشد ، آنهایی هستند که حاوی بنزوئیل پراکسید هستند. 19

بیماران باید اطمینان حاصل کنند که محصولات صورت آنها ، از جمله ضد آفتاب ، غیر کامدوژنیک هستند. آنها همچنین باید از آرایش مبتنی بر روغن جلوگیری کنند. برخی از محصولات آکنه موضعی حاوی یک ضد آفتاب هستند.

چه زمانی باید درمان سیستمیک شروع شود؟

بیماران مبتلا به آکنه خفیف را می توان با روشهای درمانی موضعی درمان کرد. با این حال ، کسانی که آکنه متوسط تا شدید دارند ، نیاز به درمان سیستمیک دارند. درمان آنتی بیوتیک خوراکی ، روشهای درمانی هورمونی و ایزوترتتینوئین روشهای اصلی سیستمیک برای آکنه هستند.

آنتی بیوتیک ها

هنگامی که عوامل موضعی کافی نیستند یا تحمل نمی شوند ، یا در موارد آکنه متوسط تا شدید ، به ویژه هنگامی که قفسه سینه ، پشت و شانه ها درگیر می شوند ، آنتی بیوتیک های سیستمیک اغلب خط بعدی درمان در نظر گرفته می شوند (جدول 3). 20 ، 21 با این حال ، استفاده منظم از ترکیبی از آنتی بیوتیک های موضعی و بنزوئیل پراکسید ممکن است به طور مشابه مؤثر باشد ، همانطور که در یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی از پنج رژیم ضد میکروبی نشان داده شده است. 22

جدول 3:

درمان آنتی بیوتیک خوراکی برای آکنه ولگاریس 20 ، 21

ارزان منع مصرف در زنان باردار یا در کودکان زیر نه سال توسط آنتی اسیدها و شیر کلات می شود. برای گرفتن معده خالی می توان با غذا مصرف کرد منع مصرف در زنان باردار یا در کودکان زیر نه سال عوارض جانبی: سرگیجه ، تغییرات رنگدانه ، هپاتیت ، واکنشهای شبیه لوپوس می توان با غذا مصرف کرد قابل قبول برای استفاده در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی منع مصرف در زنان باردار یا در کودکان زیر نه سال عوارض جانبی: ناراحتی دستگاه گوارش ؛عکسبرداری (بیشترین از همه تتراسایکلین ها) در زنان و کودکان باردار بی خطر است عوارض جانبی: ممکن است باعث ناراحتی دستگاه گوارش شود 42 ٪ از بیماران ممکن است مقاومت در برابر Propionibacterium Acnes 18 را نشان دهند در بیماران مقاوم در برابر سایر آنتی بیوتیک ها مفید است

عوارض جانبی: 3 ٪ -4 ٪ از بیماران بثورات را تجربه می کنند. 21 خطر واکنش های جدی پوست ، مانند سندرم استیون ز-جانسون

پاسخ به آنتی بیوتیک های خوراکی معمولاً پس از حداقل شش هفته درمان مشاهده می شود. 4 اگر کنترل برای چند ماه حفظ شود ، ممکن است آنتی بیوتیک به تدریج قطع شود و فقط درمان موضعی ادامه یابد. به دلیل خطر افزایش مقاومت ، نباید از آنتی بیوتیک های سیستمیک برای درمان آکنه خفیف استفاده شود. 23 ، 24 استفاده اضافی از عوامل موضعی غیر آنتی بیوتیک در ترکیب با آنتی بیوتیک های خوراکی باید در نظر گرفته شود. 4 رتینوئیدهای موضعی با آنتی بیوتیک های خوراکی ممکن است پاسخ سریع تری داشته باشند و از هر دارویی که به تنهایی استفاده می شوند مؤثرتر باشند. 3

درمان با تتراسایکلین ها و اریترومایسین P. acnes را در فولیکول ها کاهش می دهد و از این طریق تولید سیتوکین های التهابی ناشی از باکتریایی را مهار می کند. 25 این عوامل همچنین دارای اثرات ضد التهابی ذاتی هستند ، مانند سرکوب کموتاکسی لکوسیت و فعالیت لیپاز باکتریایی. مینوسیکلین و داکسی سایکلین همچنین سیتوکین ها و متالوپروتئینازهای ماتریس را مهار می کنند که تصور می شود التهاب و تجزیه بافت را تقویت می کنند. 26 اگرچه P. acnes میزان مقاومت در برابر تتراسایکلین های 20 ٪ تا 60 ٪ دارد ، اما مشخص نیست که آیا این امر در درمان آکنه قابل توجه است. 27 ، 28

نشان داده شده است که آنتی بیوتیک های خوراکی در کاهش تعداد ضایعات التهابی (52 ٪ تا 67 ٪ کاهش) مؤثر هستند ، اما این بر اساس شواهد محدود است. اگر بیمار به دنبال کنترل بهتر باشد ، 3 دوز بالاتر را می توان امتحان کرد. داکسی سایکلین و مینوسیکلین از تتراسایکلین مؤثرتر در نظر گرفته می شوند. 29 اریترومایسین برای بیمارانی که تتراسایکلین ها در آنها منع مصرف هستند محفوظ است (به عنوان مثال ، زنان باردار و کودکان زیر نه سال) ، اگرچه پیشرفت مقاومت در برابر اریترومایسین نسبت به سایر آنتی بیوتیک ها شایع تر است. 23

روشهای درمانی

عوامل هورمونی بدون در نظر گرفتن ناهنجاری های هورمونی ، درمان خط دوم مؤثر در زنان مبتلا به آکنه را ارائه می دهند. 30 برای دستیابی به فایده ای از درمان ضد آندروژن لازم نیست که بیش از حد آندروژن را نشان دهد. مشاهده بالینی نشان می دهد که گره های عمیق روی صورت و گردن پایین به ویژه به درمان هورمونی پاسخگو هستند. 6

آزمایشات بالینی نشان داده است که ضد بارداری خوراکی حاوی استروژن می تواند مفید باشد. 31-33 تصور می شود که فرمولاسیون های مختلف با افزایش گلوبولین اتصال دهنده هورمون جنسی ، سطح تستوسترون آزاد را کاهش می دهد و به همان اندازه مؤثر تلقی می شود. انتخاب ضد بارداری خوراکی ترکیبی باید بر اساس تحمل بیمار و عوارض جانبی بالقوه باشد. مشخص نیست که آیا سایر ضد بارداری های حاوی استروژن (به عنوان مثال ، حلقه های واژن ، تکه های ترانس درمال) مؤثر هستند. ضد بارداری حاوی فقط پروژسترون ممکن است آکنه را بدتر کند. 4

یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی با 128 زن کاهش ضایعات آکنه 63 ٪ با 35 میکروگرم اتیلاسترادیول و 3 میلی گرم دروسپیرنون و کاهش 59 ٪ با 35 میکروگرم اتیلاسترادیول و 2 میلی گرم قبررترون استات را نشان داد. 34 درمان آنتی آندروژن معمولاً حداقل برای سه تا شش ماه مورد نیاز است تا شاهد پیشرفت چشمگیر باشد.

در صورت عدم مؤثر بودن ضد بارداری خوراکی ، اسپیرونولاکتون آنتی آندروژن خوراکی می تواند اضافه شود. 3 اسپیرونولاکتون یک مهار کننده 5α-Reductase است که در دوزهای بالاتر تجویز می شود. 35 اسپیرونولاکتون ، که به تنهایی یا به عنوان کمکی در دوزهای 50-200 میلی گرم در روز استفاده می شود ، در بهبود آکنه مؤثر است ، اما این مبتنی بر شواهد محدود است. 2 با این حال ، بیماران باید در مورد عوارض جانبی احتمالی ، از جمله هایپرکالمی ، بی نظمی قاعدگی و زنانه شدن جنین نر هشدار دهند. درمان ضد آندروژن به تنهایی ممکن است موفقیت آمیز باشد ، اما در کمتر از نیمی از زنان. 36 آکنه ممکن است هنگام قطع شدن عود کند. درمان ترکیبی با عوامل موضعی یا آنتی بیوتیک های خوراکی فواید قابل توجهی بیشتر را فراهم می کند. 37

رویین

ایزوترتینوئین بر تمام مکانیسم های ایجاد کننده آکنه تأثیر می گذارد - کراتینه شدن غیر طبیعی فولیکولی را تغییر می دهد، تولید سبوم را تا 70 درصد کاهش می دهد، کلونیزاسیون P. acnes را کاهش می دهد و ضد التهاب است. 38 موارد مصرف ایزوترتینوئین شامل بیماری اسکار، آکنه ندولوسیستیک شدید و بهبود کمتر از 50 درصد با آنتی بیوتیک های خوراکی یا درمان های هورمونی پس از چهار ماه است. درمان با ایزوترتینوئین باید به دقت کنترل شود زیرا عوارض جانبی شامل تراتوژنیسیته قوی، هیپرتری گلیسریدمی و پانکراتیت، سمیت کبدی، دیسکرازی خون، هیپراستوز، بسته شدن زودرس اپی فیزیال و شب کوری است. ارتباط با واکنش های شدید پوستی، مانند اریتم مولتی فرم، سندرم استیونز جانسون و نکرولیز اپیدرمی سمی گزارش شده است. 39 اگر چه رابطه علت و معلولی نشان داده نشده است، بیماران باید در مورد افسردگی، افکار خودکشی و روان پریشی هشدار داده شوند و از نزدیک تحت نظر باشند. 40

قبل از شروع درمان با ایزوترتینوئین خوراکی، آزمایش خون اولیه توصیه می شود. 38 این آزمایش شامل اندازه گیری چربی سرم، شمارش کامل خون و دیفرانسیل، آزمایش آنزیم های کبدی و سطح گلوکز خون (و آزمایش بارداری برای زنان در سنین باروری) است. 41 این آزمایشات باید در فواصل ماهانه در طول درمان تکرار شوند. در زنان در سنین باروری، دو نوع کنترل بارداری باید در طول درمان و به مدت یک ماه پس از آن استفاده شود، مگر اینکه بیمار هیسترکتومی کرده باشد یا از نظر جنسی پرهیز داشته باشد. 41

از عوارض پوستی ایزوترتینوئین می توان به خشکی چشم، بینی و لب ها و درماتیت اشاره کرد. بیماران باید از اشک مصنوعی و مقدار زیادی مرطوب کننده روی بینی، لب ها و پوست استفاده کنند.

بر اساس یک مطالعه پیگیری 10 ساله روی 88 بیمار، افرادی که دوز تجمعی ایزوترتینوئین 120-150 میلی گرم بر کیلوگرم دریافت کرده بودند، نسبت به کسانی که کمتر از 120 میلی گرم بر کیلوگرم دریافت کرده بودند، به میزان قابل توجهی کمتر از عود (30%) برخوردار بودند.(82%). یک دوره اضافی را می توان برای بیمارانی که آکنه پس از قطع ایزوترتینوئین عود می کند تجویز کرد.

در مورد درمان های جایگزین چطور؟

به نظر می رسد روشهای درمانی گیاهی مانند روغن درخت چای و ترکیبات موضعی و خوراکی آیورودا به خوبی تحمل می شوند. با این حال ، داده های محدودی در مورد اثربخشی و ایمنی آنها در درمان آکنه وجود دارد. 3 یک کارآزمایی بالینی نشان داد که روغن درخت چای موضعی مؤثر است اما شروع عمل کندتر از عوامل موضعی سنتی است. 43 همکاری کوکران در حال بررسی منظم از اثرات درمانها در مدیریت آکنه است که در حال حاضر مکمل یا جایگزین در نظر گرفته می شود.

چه روشهای جسمی در دسترس است؟

درمان های فیزیکی برای آکنه شامل استخراج کمدی ، پوست شیمیایی و میکرودرمابریژن ، تزریق داخل کورتیکو استروئید برای کیست آکنه ، و درمان با نور باریک و نوری نور آبی و همچنین پرکننده های تزریقی و بازسازی لیزر برای جعل آکنه است. با این حال ، شواهد محدودی در ادبیات مورد بررسی همکار برای حمایت از چنین درمانی وجود دارد. 3 ، 44 نتایج مطالعات آزمایشی کوچک از استفاده از لایه برداری های شیمیایی پشتیبانی کرده است ، 45 و برخی از شواهد نشان می دهد که تزریق کورتیکواستروئید برای درمان ضایعات التهابی بزرگ مفید است. 46

چگونه باید کودکان و زنان باردار تحت درمان قرار گرفتند؟

درمان آکنه در کودکان مشابه در بزرگسالان است. از آنجا که روشهای درمانی موضعی ممکن است در کودکان تحریک کننده تر باشد ، شروع با غلظت کم ترجیح داده می شود. درمان های سیستمیک باید برای موارد گسترده تر محفوظ باشد. اریترومایسین نسبت به تتراسایکلین ها برای کودکان زیر نه سال ترجیح داده می شود ، زیرا تتراسایکلین ها می توانند در رشد غضروف و دندان تأثیر بگذارند.

اگرچه درمان با ایزوترتینوئین دارای عوارض جانبی جزئی بالقوه بالقوه در بیماران در هر سنی است ، اما یک عارضه غیر معمول در بیماران جوان بسته شدن زودرس اپی فیز است. 38 این به طور کلی هنگامی اتفاق می افتد که ایزوترتینوئین در دوزهای بالا تجویز می شود ، بنابراین درمان طولانی مدت را محدود می کند.

انتخاب درمان مناسب در زنان باردار می تواند چالش برانگیز باشد زیرا بسیاری از روشهای درمانی آکنه تراتوژنیک هستند. از کلیه رتینوئیدهای موضعی و مخصوصاً خوراکی باید جلوگیری شود. 38 روش درمانی خوراکی مانند تتراسایکلین ها و آنتیاندروژن ها نیز در بارداری منع مصرف دارند. درمان موضعی و خوراکی با اریترومایسین ممکن است در نظر گرفته شود.

در درمان آکنه چه خبر است؟

آزمایشات با روشهای درمانی در حال حاضر در نقاط قوت و ترکیبات مختلف انجام می شود. ترکیب یک ماده ضد قارچ آلیلامین با پراکسید بنزوئیل ممکن است باعث افزایش اثربخشی بنزوئیل پراکسید در درمان آکنه شود و در عین حال از مقاومت آنتی بیوتیکی جلوگیری کند. 18 ژل موضعی Dapsone 5 ٪ گزینه جدیدتر برای درمان آکنه است. یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی چند مرکزی در نوجوانان مبتلا به آکنه نشان داد که هنگامی که ژل دو بار در روز در مناطق آسیب دیده ، 40 ٪ از گروه درمانی و 28 ٪ از گروه دارونما استفاده می شود (P<0.001) achieved the desired outcome at 12 weeks. 47 The same trial and an additional study found that topical dapsone 5% gel is a safe treatment option in patients with a deficiency in glucose-6-phosphate dehydrogenase. 48

برای حل اختلافات دیرینه در مورد نقش رژیم و آکنه ، مطالعات بیشتری لازم است. همچنین ، مقایسه مستقیم درمان مستقیم و کارآزمایی های بلند مدت برای تعیین توالی بهینه از انتخاب درمان و همچنین ایجاد تأثیرات بر کیفیت زندگی و اثربخشی طولانی مدت مورد نیاز است.

امتیاز کلیدی

روشهای درمانی مؤثر برای آکنه یک یا چند مسیر در پاتوژنز آکنه را هدف قرار می دهد و ترکیبی درمانی نتایج بهتری نسبت به تک درمانی می دهد.

روشهای درمانی موضعی استاندارد مراقبت از آکنه های خفیف تا متوسط است.

روشهای درمانی سیستمیک معمولاً برای آکنه های متوسط یا شدید محفوظ است و پاسخ به آنتی بیوتیک های خوراکی تا شش هفته انجام می شود.

روشهای درمانی هورمونی بدون توجه به حضور یا عدم وجود بیش از حد آندروژن ، درمان خط دوم مؤثر در زنان مبتلا به آکنه را فراهم می کند.

پانویسها و منابع

منافع رقابتی: هیچ یک اعلام نشده است.

این بررسی درخواست شد و همکار مورد بررسی قرار گرفته است.

منابع

1. Magin P ، Adams J ، عنوان G ، et al. عواقب روانشناختی آکنه vulgaris: نتایج یک مطالعه کیفی. می تواند پزشک FAM 2006 ؛52: 978-9 [مقاله رایگان PMC] [PubMed] [Google Scholar]

2. Haider A ، Shaw JC. درمان آکنه ولگاریس. جاما 2004 ؛292: 726-35 [PubMed] [Google Scholar]

3. Strauss JS ، Krowchuk DP ، Leyden JJ ، et al. دستورالعمل های مراقبت از مدیریت آکنه ولگاریس. J Am Acad Dermatol 2007 ؛56: 651-63 [PubMed] [Google Scholar]

4. جیمز WD. آکنه . n Engl J Med 2005 ؛352: 1463-72 [PubMed] [Google Scholar]

5- انجمن غدد درون ریز بالینی ، کمیته نوشتن سندرم تخمدان پلی کیستیک انجمن انجمن غدد درون ریز بالینی بیانیه موقعیت در مورد پیامدهای متابولیک و قلبی عروقی سندرم تخمدان پلی کیستیک. Endocr Pract 2005 ؛11: 126-34 [PubMed] [Google Scholar]

6. Gollnick H ، Cunliffe W ، Berson D ، et al. مدیریت آکنه: گزارشی از اتحاد جهانی برای بهبود نتایج در آکنه. J Am Acad Dermatol 2003 ؛49 (عرضه 1): S1-37 [PubMed] [Google Scholar]

7. Webster GF ، Guenther L ، Poulin YP ، et al. یک مطالعه مقایسه ای تصادفی چند متری ، دو سو کور ، از اثربخشی و تحمل یک بار ژل 0. 1 ٪ تازاروتن روزانه و ژل آداپالن 0. 1 ٪ برای درمان Vulgaris آکنه صورت. Cutis 2002 ؛69 (عرضه): 4-11 [PubMed] [Google Scholar]

8. Cunliffe WJ ، Poncet M ، Loesche C ، et al. مقایسه اثربخشی و تحمل آداپالن 0. 1 ٪ ژل در مقابل ژل 0. 025 ٪ ژل در بیماران مبتلا به آکنه ولگاریس: تجزیه و تحلیل متا از پنج کارآزمایی تصادفی. Br J Dermatol 1998 ؛139 (عرضه 52): 48-56 [PubMed] [Google Scholar]

9. Hughes BR ، Norris JF ، Cunliffe WJ. ارزیابی دو کور از ایزوترتینوین موضعی 0. 05 ٪ ، ژل پراکسید بنزوئیل 5 ٪ و دارونما در بیماران مبتلا به آکنه. Clin Exp Dermatol 1992 ؛17: 165-8 [PubMed] [Google Scholar]

10. Mills OH ، Jr ، Kligman AM ، Pochi P ، et al. مقایسه 2. 5 ٪ ، 5 ٪ و 10 ٪ بنزوئیل پراکسید بر روی آکنه التهابی. Int J Dermatol 1986 ؛25: 664-7 [PubMed] [Google Scholar]

11. Esterly NB ، Furey NL ، Flanagan LE. تأثیر عوامل ضد میکروبی بر کموتاکسی لکوسیت. J Invest Dermatol 1978 ؛70: 51-5 [PubMed] [Google Scholar]

12. Cunliffe WJ ، Holland KT ، Bojar R ، et al. یک مقایسه تصادفی ، دو سو کور از فرمولاسیون ژل پراکسید فسفات/بنزوئیل کلیندامایسین و یک ژل کلیندامایسین تطبیق با توجه به فعالیت میکروبیولوژیکی و اثربخشی بالینی در درمان موضعی ولگری آکنه. Clin Ther 2002 ؛24: 1117-33 [PubMed] [Google Scholar]

13. Zouboulis CC ، Derumeaux L ، Decroix J ، et al. یک مقایسه تصادفی چندگانه ، تک کور و تصادفی از یک فرمولاسیون ژل کلیندامایسین فسفات/ترتینوئین ثابت (VELAC) که یک بار در روز اعمال می شود و یک فرمولاسیون لوسیون کلیندامایسین (Dalacin T) دو بار در روز در درمان موضعی Vulgaris آکنه اعمال می شود. Br J Dermatol 2000 ؛143: 498-505 [PubMed] [Google Scholar]

14. Handojo I. استفاده ترکیبی از بنزویل پراکسید و ترینوئین موضعی در درمان آکنه ولگاریس. Int J Dermatol 1979 ؛18: 489-96 [PubMed] [Google Scholar]

15. Wolf JE ، Jr ، Kaplan D ، Kraus SJ ، et al. اثربخشی و تحمل به درمان موضعی ترکیبی آکنه ولگاریس با آداپالن و کلیندامایسین: یک مطالعه کور محرمانه چند متری ، تصادفی. J Am Acad Dermatol 2003 ؛49: S211-7 [PubMed] [Google Scholar]

16. الیس CN ، لیدن جی ، Katz HI ، و همکاران. مطالعات درمانی با ژل موضعی بنزوئیل پراکسید/کلیندامایسین جدید در آکنه ولگاریس. Cutis 2001 ؛67 (عرضه 2): 13-20 [PubMed] [Google Scholar]

17. Bowe WP ، Shalita AR. درمان های آکنه بدون نسخه موثر. Semin Cutan Med Surg 2008 ؛27: 170-6 [PubMed] [Google Scholar]

18. Burkhart CG ، CN Burkhart. درمان آکنه ولگاریس بدون آنتی بیوتیک: ترکیبی پراکسید آمین بنزویل سوم در مقابل بنزوئیل پراکسید به تنهایی (محلول proactiv). Int J Dermatol 2007 ؛46: 89-93 [PubMed] [Google Scholar]

19. Magin P ، Pond D ، Smith W ، et al. یک بررسی منظم از شواهد مربوط به "اسطوره ها و تصورات غلط" در مدیریت آکنه: رژیم ، شستشوی صورت و نور خورشید. FAM PRACT 2005 ؛22: 62-70 [PubMed] [Google Scholar]

20. Oprica C ، Nord CE. مطالعه نظارت اروپا در مورد حساسیت آنتی بیوتیکی Acnes Propionibacterium. Clin Microbiol Infect 2005 ؛11: 204-13 [PubMed] [Google Scholar]

21. Masters PA ، O'Bryan TA ، Zurlo J ، et al. Trimethopri m-Sulfamethoxazole Revisited. Arch Inte Med 2003 ؛163: 402-10 [PubMed] [Google Scholar]

22. Ozolins M ، Eady EA ، Avery AJ ، et al. مقایسه پنج رژیم ضد میکروبی برای درمان خفیف تا متوسط التهابی آکنه وولغاریس در جامعه: کارآزمایی کنترل شده تصادفی. لانست 2004 ؛364: 2188-95 [PubMed] [Google Scholar]

23. Eady EA ، Cove JH ، Holland KT ، et al. پروانه های مقاوم به اریترومایسین در بیماران مبتلا به آکنه تحت درمان با آنتی بیوتیک: ارتباط با نارسایی درمان. Br J Dermatol 1989 ؛121: 51-7 [PubMed] [Google Scholar]

24. Miller YW ، Eady EA ، Lacey RW ، et al. درمان آنتی بیوتیک متوالی برای آکنه باعث حمل استافیلوکوکی مقاوم بر روی پوست مخاطبین می شود. J Antimicrob Chemother 1996 ؛38: 829-37 [PubMed] [Google Scholar]

25. Vowels BR ، Yang S ، Leyden JJ. القاء سیتوکین های پیش التهابی توسط یک عامل محلول در Acnes Propionibacterium: پیامدهای آکنه التهابی مزمن. Immun Immun 1995 ؛63: 3158-65 [مقاله رایگان PMC] [PubMed] [Google Scholar]

26. Golub LM ، Le HM ، Ryan ME ، et al. تتراسایکلین ها تجزیه و تحلیل بافت همبند توسط چندین مکانیسم غیر ضد میکروبی را مهار می کنند. Adv Dent Res 1998 ؛12: 12-26 [PubMed] [Google Scholar]

27. راس جی ، Snelling AM ، Caegie E ، et al. آکنه مقاوم در برابر آنتی بیوتیک: درسهایی از اروپا. Br J Dermatol 2003 ؛148: 467-78 [PubMed] [Google Scholar]

28. Eady AE ، Cove JH ، Layton AM. آیا مقاومت آنتی بیوتیکی در پروپیونیب باکتری های جلدی از نظر بالینی مرتبط است؟پیامدهای مقاومت برای بیماران آکنه و تجویز کنندگان. Am J Clin Dermatol 2003 ؛4: 813-31 [PubMed] [Google Scholar]

29. ساموئلسون JS. یک روش عکاسی دقیق برای درجه بندی آکنه: استفاده اولیه در یک مقایسه بالینی دو سو کور از مینوسیکلین و تتراسایکلین. J Am Acad Dermatol 1985 ؛12: 461-7 [PubMed] [Google Scholar]

30. Cibula D ، Hill M ، Vohradnikova O ، et al. نقش آندروژن ها در تعیین شدت آکنه در زنان بالغ. Br J Dermatol 2000 ؛143: 399-404 [PubMed] [Google Scholar]

31. Worret I ، Arp W ، Zahradnik HP ، et al. نرخ وضوح آکنه: نتایج یک کارآزمایی تک کور ، تصادفی ، کنترل شده ، فاز III موازی با EE/CMA (بلارا) و EE/LNG (میکروگینون). درماتولوژی 2001 ؛203: 38-44 [PubMed] [Google Scholar]

32. Rosen MP ، Breitkopf DM ، Nagamani M. یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی از پیشگیری های خوراکی نسل دوم در مقابل نسل سوم در درمان آکنه ولگاریس. Am J Obstet Gynecol 2003 ؛188: 1158-60 [PubMed] [Google Scholar]

33. بولتن تمرین ACOG. 110: استفاده های غیر کنترل کننده ضد بارداری هورمونی. Obstet Gynecol 2010 ؛115: 206-18 [PubMed] [Google Scholar]

34. Van Vloten WA ، Van Haselen CW ، Van Zuuren EJ ، et al. تأثیر 2 ضد بارداری خوراکی ترکیبی حاوی drospirenone یا cyproterone استات بر آکنه و سبوره. Cutis 2002 ؛69 (Sup4): 2-15 [PubMed] [Google Scholar]

35. Goodfellow A ، Alaghband-Zadeh J ، Carter G ، et al. اسپیرونولاکتون خوراکی باعث بهبود آکنه ولگاریس می شود و دفع سبوم را کاهش می دهد. Br J Dermatol 1984 ؛111: 209-14 [PubMed] [Google Scholar]

36. Miller JA ، Wojnarowska ft ، Dowd PM ، et al. درمان ضد آندروژن در زنان مبتلا به آکنه: یک کارآزمایی کنترل شده. Br J Dermatol 1986 ؛114: 705 16 [PubMed] [Google Scholar]

37. Shaw JC ، White LE. ایمنی طولانی مدت اسپیرونولاکتون در آکنه: نتایج یک مطالعه پیگیری 8 ساله. J Cutan Med Surg 2002 ؛6: 541-5 [PubMed] [Google Scholar]

38. Wolverton SE. درمان جامع دارویی پوست. دوم ED فیلادلفیا: WB Saunders ؛2007 [Google Scholar]

39. بهداشت کانادا بهداشت کانادا اطلاعات مهم ایمنی در مورد Accutane Roche Isotretinoin را تأیید کرد). در دسترس http://hc-sc. gc. ca/dhp-mps/medeff/advisories-avis/prof/_2010/accutane_2_hpc-cps-eng. php (دسترسی به سال 2010 سپتامبر 7)

40. Hull PR ، D'Arcy C. استفاده از ایزوترتینوئین و افسردگی و خودکشی متعاقب آن. Am J Clin Dermatol 2003 ؛4: 493-505 [PubMed] [Google Scholar]

41. مونوگرافی محصول. Accutane Roche. Mississauga (ON): Hoffma-La Roche ؛2010 [Google Scholar]

42. Layton AM ، Knaggs H ، Taylor J ، et al. ایزوترتینوئین برای آکنه ولگاریس - 10 سال بعد: یک درمان ایمن و موفق. Br J Dermatol 1993 ؛129: 292-6 [PubMed] [Google Scholar]

43. Bassett IB ، Paowitz DL ، Baetson RS. یک مطالعه تطبیقی روغن درخت چای در مقابل بنزوئیل پراکسید در درمان آکنه. Med J Aust 1990 ؛153: 455-8 [PubMed] [Google Scholar]

44. Jordan R ، Cummins CCL ، Burls A ، et al. مجدداً لیزر برای زخم های آکنه صورت. بانک اطلاعاتی کوکران از بررسی های سیستماتیک 2001 ، شماره 1 هنر. شماره CD001866 10. 1002/14651858. CD001866.[PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]

45. گریمز PE. ایمنی و اثربخشی پوستهای شیمیایی اسید سالیسیلیک در گروه های تیره تر و نژادی. درماتول سورگ 1999 ؛25: 18-22 [PubMed] [Google Scholar]

46. Levine RM ، Rasmussen JE. کورتیکواستروئیدهای داخل دهانی در درمان آکنه NOD-Ulocystic. Arch Dermatol 1983 ؛119: 480 1 [PubMed] [Google Scholar]

47. Raimer S ، Maloney JM ، Bourcier M ، et al. united State/Canada Dapsone Gel Study گروه مطالعه اثربخشی و ایمنی ژل Dapsone 5 ٪ برای درمان آکنه Vulgaris در نوجوانان. Cutis 2008 ؛81: 171-8 [PubMed] [Google Scholar]

48. Piette WW ، Taylor S ، Pariser D ، et al. ایمنی خونریزی ژل Dapsone ، 5 ٪ ، برای درمان موضعی آکنه ولگاریس. Arch Dermatol 2008 ؛144: 1564-70 [PubMed] [Google Scholar]

مقالاتی از CMAJ: مجله انجمن پزشکی کانادا در اینجا با احترام از انجمن پزشکی کانادا ارائه شده است